- Reflectie

A Christmas Prince

Vlak voor de kerst zag ik een nieuwe film verschijnen op Netflix: ‘A Christmas Prince’. Ik vond het geen geweldige film, maar er was wel een bepaalde passage die mij liet nadenken over wat voor journalist ik wil zijn.

Terwijl de hoofdpersoon Amber Moore de ambitie heeft om een goede journalist te worden, wordt ze op haar werk binnen de lijntjes gehouden door haar collega’s en baas. Steeds dezelfde mensen krijgen een voorkeursbehandeling en hebben kapsones, terwijl de talentvolle Amber een groot deel van het werk doet. In opdracht van Ambers baas, gaat ze naar het kleine koninkrijk Aldovië. Overigens niet omdat de bazin in Amber gelooft, maar omdat er niemand anders beschikbaar was. In Aldovië heerst er onrust doordat de troonopvolger er een nogal ruig leven op na houdt. Amber bevindt zich vlak voor de persconferentie tussen norse journalisten die schreeuwend de vragen stellen. Amber is de enige persoon die rustig blijft nadenken. Als de persconferentie niet door blijkt te gaan, verlaat direct alle pers het paleis. Amber gaat daarentegen op onderzoek uit en komt met een leugen het paleis binnen. Undercover leert ze de koninklijke familie kennen, waar ze steeds meer sympathie voor krijgt. Als Amber een schandaal ontdekt, twijfelt ze of ze het wel naar buiten moet brengen. Dit heeft een mooi gesprek met haar vader tot gevolg:

De rol van Amber Moore wordt gespeeld door Rose McIver

– Amber: “Ik moest toch mijn kansen grijpen om te kunnen winnen? Maar stel dat ik dan iemand kwets die het niet verdient. Stel dat mijn artikel iemand kwetst die al veel heeft doorstaan?
– Vader van Amber: “Volg je hart. Dat vertelt je altijd de waarheid. (…) Mislukkingen zijn altijd de zaadjes waaruit later succes kan voortkomen. Je opende een deur die geopend moest worden. Dat doen goede journalisten.”

Ik ben er inmiddels achtergekomen dat ik het (nu nog) niet over mijn hart kan verkrijgen om een verhaal naar buiten te brengen wat ten koste gaat van iemand anders. Natuurlijk moet ik sterk in mijn schoenen staan en belangrijk nieuws naar buiten brengen als het gevolgen heeft voor de maatschappij, dat is naar mijn idee de taak van een journalist. Maar als ik de desbetreffende persoon goed ken of sympathiek vindt, overheersen mijn emoties. Misschien kan ik later beter mijn emoties en werk van elkaar scheiden, maar op dit moment ben ik daar nog niet klaar voor. Ik durf het niet om op een slinkse manier informatie naar boven te krijgen. Iets krijgt al snel de functie van entertainment wat mij betreft. Ik heb zelf nog nooit te maken gehad met het naar buiten brengen van negatiefs nieuws over een persoon. Ik zal goed moeten afwegen of mijn publiek moet weten wat ik ook weet. Lastig. Ik ga er nog even over nadenken hoe ik dit aspect van de journalistiek kan oefenen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.