- Reflectie, SEAL

Opkomen voor jezelf

Samenwerken is moeilijk. Bij mij liepen de frustraties al een paar weken op. Ben ik de enige die ziet dat SEAL een belangrijke (betaalde) opdracht is waar men veel van kan leren? Het voelde alsof ik een van de weinigen was die duidelijk zag wat er nog allemaal moest gebeuren. Als anderen het niet deden, deed ik het maar. De gevolgen: stress, onvrede en geen vertrouwen. Vanaf nu zal dat (hopelijk) anders worden.

Tijdens het ‘rondje’ in de redactievergadering op 13 december, kwam ik aan de beurt. Ik vertelde iets over mijn blog en over mijn hoofdproject, SEAL. Wat eigenlijk als een korte mededeling was bedoeld, groeide uit tot een goed debat van ongeveer een uur. Alles wat me dwarszat, heb ik eerlijk uitgesproken. Ik heb mijn zwakke punten toegegeven en anderen ook op hun fouten gewezen. Zo voel ik me snel verantwoordelijk voor een opdracht en vraag ik veel van anderen. Maar zijn dat ook echt fouten? Je zou verwachten dat er ook vanaf de andere kant initiatief getoond zou worden. Dat gebeurt nauwelijks. Ik heb een mail gestuurd waarin ik vroeg: “Als er onduidelijkheden of vragen zijn, kom dan naar me toe.” Anders gebeurt er niks en op die manier kunnen we weer verder. Vervolgens kreeg ik geen enkel respons. Maar achteraf hoorde ik dat er wél onduidelijkheden zijn over de taakverdeling en de werkzaamheden. Ik ben inderdaad soms onduidelijk geweest, maar ik geef de anderen wel een kans om naar me toe te komen. Als ze dat niet te doen, dan is dat toch hun verantwoordelijkheid?

Uiteindelijk is er een nieuwe taakverdeling gemaakt en kreeg ik het gevoel dat iedereen me begreep. Ik had nooit gedacht dat ik zo eerlijk mijn frustraties kon uitspreken. Ik ben trots op mezelf, omdat ik voor mezelf ben opgekomen. Wie had dat ooit kunnen bedenken aan het begin van dit schooljaar?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.